Yazar: Hüseyin KARACA

 Çoluk çocuğunuza bırakacağınız en büyük servet, yatlar, katlar değil, hiç bir Allah kuluna “EYVALLAH” etmemiş tertemiz bir mazidir…!

İtiraf ediyorum; Karlı coğrafyaların Nisan yağmuruyla ve kavruk topraklarn Muson yağmurlarıyla arasındaki aşkın, hasretin ve vuslatın resmini çizen o şair benim.

Beni üzmeyin, ben şiir yazan adamım; Sonra acı acı şiirler yazıyorum…!

Bak küçüğüm; Uğruna kuyuya düştüklerin, seni kuyudan çıkarmak için çürük ip uzattığında hayatı anlarsın…!

Anne;
Dünyanın her yerinde, noktası, virgülü hecesi,ölçüsü bir olan, en evrensel şiirdir.

Yine kusursuz bir Eylül akşamı…!
Ruh halim alabildiğine sesiz ve durgun.
Ben se fakirhanemin camından, sesiz ve durgun ruh halimin üzerine sağnak sağnak yağan hüznü canlı yayında izliyorum.

Ve hafif bir rüzgar esiyor, bahçedeki kavak ağacının sararmış yapraklarını titreterek, Kürdilihicazkar makamında binbir hüzün heceleyip, eşlik ediyor yorgun ve durgun ruhuma…

Ve, sırtından hançerlenmiş duyguların da diz çöker tabiat gibi Eylül akşamlarında…!

Şiir yazamıyorum. Bir süreliğine; Yağmur, Şimşek ve Eylül’le yetinin…!

Şiirlerimin ihtiyacı varmış bana bu gece…!
Affedin beni, haletiruhiyemin tecelligahları, gelemiyorum; Zira, ben yorgunum, suskunum, durgunum bu gece, mısra mısra, hece hece…!