Bazen sebebe, bazen nedene, bazen de bir resme bakar yazarım.
Bazen söverim, bazen döverim, bazense överim…
Ne sövdüklerimden nadim oldum, ne dövdüklerimden, ne de övdüklerimden vazgeçtim…
Bazen Neyzen Tevfik’liğim tutar, “Devri devrandan” başlarım, bazen Ozan Arif olur kötü haşlarım, bazen Akif olur köpek taşlarım…
Arada birde Cemal Safi, Ali Tekintüre olduğum da olur!
Ama en sevdiğim Hüseyin Karaca olmak!
Her yazdığım şiirin, her yazdığım yazının bir hikâyesi, bir geçmişi, bir geleceği muhakkak vardır.
Yani; ne kağıt israf olur, ne nede mürekkep…
Ne insanlık zayi olur bende, ne de alçaklık…
Selametle